Yüzyıl zaten 25 yaşında. Bilanço zamanı, portal “gece eleştirisi” eleştirmenleri düşündü. Ve 2000 yılından bu yana 100 en iyi performans listesi oluşturdu. 20. yüzyılın sonlarında zaten en büyük adam olan bir adam.
Hitlistler tiyatroda alışılmadık. Örneğin, İngiliz Film Enstitüsü tarafından yayınlanan “Sight & Sound” dergisi eleştirmenlerden 1952'den beri tüm zamanların en iyi filmleri hakkında sorarken, tiyatro şu anda tutuklanmaya devam ediyor. Uzman dergisi “Tiyatro Heuten” eleştirisi sadece geçtiğimiz sezonun en iyisi hakkında sorulduğunda. Hiç şaşmamalı: Filmler tekrar tekrar izlenebilir, tiyatroda parçalar sonunda oyun planından kaybolacak ve sadece bazen ürpertici bir tonla bulanık bir video kaydı olarak yaşayacak.
Her gün Almanca konuşan bölgenin her yerinden tiyatro incelemeleri yayınlayan İnternet Portal Gecesi eleştirisi, şimdi alışkanlıklarla kırıldı. 37 sayfada daha düzenli olarak yayınlayan eleştirmenler, 21. yüzyılın en iyi 100 tiyatro akşamını adlandırmaya katıldılar. 1 Ocak 2000'den sonra prömiyerini kutlayan her şeye izin verildi. Derginin bu hafta yayınladığı bir hit listesi geri bildirimden çıktı. 1 numara: Frank Castorf'un anıtsal “Faust”, Goethe'nin klasiğine sekiz saatli bir daldırma.
2017'de “Faust”, Rosa-Luxemburg-Platz'daki Volksbühne için büyük bir veda idi. Bir kez daha, Castorf'un klasik literatürün çalınması eğilimleri serbest bırakıldı ve Faust'u kullanarak, içindeki dünyayı fethetme isteğinin bütün devamlara ve kadınlara boyun eğme iradesinin nasıl olduğunu gösterdi. “Faust” Castorf sadece “Die Brürder Karamasow” (97.), “aşağılanmış ve hakarete uğramış” ve “salak” (27.) (27.) ile efsanevi Dostojewski danslarının birkaçı ile birlikte, skor tablosunun zirvesinde değil.
Geçen yıl ölen René Pollesch, Castorf olarak daha da fazla meseleye getiriyor: “Darling Your Darling! Berladelphia Sokakları”, ardından 20. sırada “evet hiçbir şey iyi değil” (39., her üçü de büyük Fabian Hinrichs'le birlikte) ve “dünyanın tamamen yenilemesiyle (99.) inan. Bu, Pollesch'in son 25 yılın tiyatro estetiği için önemini ve her şeyden önce eleştirmenler dünyasında özellikle önemli olduğu önemli önemi gösteriyor.
Christoph Schlingensief dört kez, “Hamlet” (92.), “Lütfen Avusturya'yı Sev” (62.), “Inolleranza II” (51.) ve “İçimdeki Yabancı Korkusu Kilisesi” (12.) ile temsil edildi. En iyi isimler arasında Christoph Marthaler ve Herbert Fritsch, üç veya iki yerleşim ile. Hala iki akşamı ile Vegard Vinge ve Ida Müller'i alıyorsanız, bahsedilen tüm Volksbühne Castorf altında çalışan sanatçılar. Aslında, en iyi liste neredeyse Berlin Volksbühne'nin genişletilmiş kozmosu hakimdir.
İlk 10 arasında Christopher Rüpings 10 saatlik gösteri “Dionysos City”, Karin Beiers Tiyatrosu “Antropolis IV” ve Florentina Holzinger'in “Ophelia's Got Talent” ile de bulunabilir, bu da tiyatro toplantısında da coşkuya neden olur. “Die Möwe” ve “Amca Wanja” ile Jürgen Gosch tarafından, azaltılmış ve konsantre şekilde varoluşsal olana taşınan iki geç Çekçe akşamı da var. Bu akşamların her birinin kendi içinde bir sıralamada haritalanması zor bir kalitesi vardır.
Ve elbette eksik akşamlardan hemen sonra sorabilirsiniz. Peter Stein'ın Klaus Maria Brandauer ile “Wallenstein” ilk 100 arasında değil mi? Luc Bondy'nin geç çalışmasından hiçbir şey yok mu? Neden Berlin'den bu kadar çok? Son 25 yılda Münih'ten en iyi listeye layık olacak bir şey yok muydu? Neden son geçmişten ve bölgeden çok az tiyatro toplantısı? Bu muhtemelen 2001'de doğan bir tiyatro toplantısı da dahil olmak üzere ilgili eleştirmenlerden kaynaklanmaktadır. Sonunda, bazı biyografik kısıtlamalar seçime yansır.
Lider tablosu amacını bu şekilde yerine getirir: bu konuda tartışabilirsiniz. Nicolas Stemann'ın “Faust I+II” Yael Ronens “Durum” dan daha mı iyi mi yoksa daha mı kötü mü? Yoksa Gisèle Vienne'nin “Extra Life” ile karşılaştırıldığında “Beş Kolay Parça” nı? “Soyguncular” gerçekten Ulrich Rasche tarafından en iyi akşam mıydı? Her sanat eseri kıyaslanamaz. Onun benzersizliğinde, hala tüm sanat gibi unutulmaz olmak istiyor. Ayrıca bu kadar çabuk unutulmakla tehdit eden tiyatro. Ve böylece lider tablosunun hala son güzel bir amacı var: geri dönmeyen ve bir daha asla göremeyeceğiniz tüm akşamları hatırlatıyorsunuz. En iyi liste, bunun film için büyük bir fark olduğunu unutmaz.
Hitlistler tiyatroda alışılmadık. Örneğin, İngiliz Film Enstitüsü tarafından yayınlanan “Sight & Sound” dergisi eleştirmenlerden 1952'den beri tüm zamanların en iyi filmleri hakkında sorarken, tiyatro şu anda tutuklanmaya devam ediyor. Uzman dergisi “Tiyatro Heuten” eleştirisi sadece geçtiğimiz sezonun en iyisi hakkında sorulduğunda. Hiç şaşmamalı: Filmler tekrar tekrar izlenebilir, tiyatroda parçalar sonunda oyun planından kaybolacak ve sadece bazen ürpertici bir tonla bulanık bir video kaydı olarak yaşayacak.
Her gün Almanca konuşan bölgenin her yerinden tiyatro incelemeleri yayınlayan İnternet Portal Gecesi eleştirisi, şimdi alışkanlıklarla kırıldı. 37 sayfada daha düzenli olarak yayınlayan eleştirmenler, 21. yüzyılın en iyi 100 tiyatro akşamını adlandırmaya katıldılar. 1 Ocak 2000'den sonra prömiyerini kutlayan her şeye izin verildi. Derginin bu hafta yayınladığı bir hit listesi geri bildirimden çıktı. 1 numara: Frank Castorf'un anıtsal “Faust”, Goethe'nin klasiğine sekiz saatli bir daldırma.
2017'de “Faust”, Rosa-Luxemburg-Platz'daki Volksbühne için büyük bir veda idi. Bir kez daha, Castorf'un klasik literatürün çalınması eğilimleri serbest bırakıldı ve Faust'u kullanarak, içindeki dünyayı fethetme isteğinin bütün devamlara ve kadınlara boyun eğme iradesinin nasıl olduğunu gösterdi. “Faust” Castorf sadece “Die Brürder Karamasow” (97.), “aşağılanmış ve hakarete uğramış” ve “salak” (27.) (27.) ile efsanevi Dostojewski danslarının birkaçı ile birlikte, skor tablosunun zirvesinde değil.
Geçen yıl ölen René Pollesch, Castorf olarak daha da fazla meseleye getiriyor: “Darling Your Darling! Berladelphia Sokakları”, ardından 20. sırada “evet hiçbir şey iyi değil” (39., her üçü de büyük Fabian Hinrichs'le birlikte) ve “dünyanın tamamen yenilemesiyle (99.) inan. Bu, Pollesch'in son 25 yılın tiyatro estetiği için önemini ve her şeyden önce eleştirmenler dünyasında özellikle önemli olduğu önemli önemi gösteriyor.
Christoph Schlingensief dört kez, “Hamlet” (92.), “Lütfen Avusturya'yı Sev” (62.), “Inolleranza II” (51.) ve “İçimdeki Yabancı Korkusu Kilisesi” (12.) ile temsil edildi. En iyi isimler arasında Christoph Marthaler ve Herbert Fritsch, üç veya iki yerleşim ile. Hala iki akşamı ile Vegard Vinge ve Ida Müller'i alıyorsanız, bahsedilen tüm Volksbühne Castorf altında çalışan sanatçılar. Aslında, en iyi liste neredeyse Berlin Volksbühne'nin genişletilmiş kozmosu hakimdir.
İlk 10 arasında Christopher Rüpings 10 saatlik gösteri “Dionysos City”, Karin Beiers Tiyatrosu “Antropolis IV” ve Florentina Holzinger'in “Ophelia's Got Talent” ile de bulunabilir, bu da tiyatro toplantısında da coşkuya neden olur. “Die Möwe” ve “Amca Wanja” ile Jürgen Gosch tarafından, azaltılmış ve konsantre şekilde varoluşsal olana taşınan iki geç Çekçe akşamı da var. Bu akşamların her birinin kendi içinde bir sıralamada haritalanması zor bir kalitesi vardır.
Ve elbette eksik akşamlardan hemen sonra sorabilirsiniz. Peter Stein'ın Klaus Maria Brandauer ile “Wallenstein” ilk 100 arasında değil mi? Luc Bondy'nin geç çalışmasından hiçbir şey yok mu? Neden Berlin'den bu kadar çok? Son 25 yılda Münih'ten en iyi listeye layık olacak bir şey yok muydu? Neden son geçmişten ve bölgeden çok az tiyatro toplantısı? Bu muhtemelen 2001'de doğan bir tiyatro toplantısı da dahil olmak üzere ilgili eleştirmenlerden kaynaklanmaktadır. Sonunda, bazı biyografik kısıtlamalar seçime yansır.
Lider tablosu amacını bu şekilde yerine getirir: bu konuda tartışabilirsiniz. Nicolas Stemann'ın “Faust I+II” Yael Ronens “Durum” dan daha mı iyi mi yoksa daha mı kötü mü? Yoksa Gisèle Vienne'nin “Extra Life” ile karşılaştırıldığında “Beş Kolay Parça” nı? “Soyguncular” gerçekten Ulrich Rasche tarafından en iyi akşam mıydı? Her sanat eseri kıyaslanamaz. Onun benzersizliğinde, hala tüm sanat gibi unutulmaz olmak istiyor. Ayrıca bu kadar çabuk unutulmakla tehdit eden tiyatro. Ve böylece lider tablosunun hala son güzel bir amacı var: geri dönmeyen ve bir daha asla göremeyeceğiniz tüm akşamları hatırlatıyorsunuz. En iyi liste, bunun film için büyük bir fark olduğunu unutmaz.
